حقيقت تلخه

یاد تو یاد عشق نخستین است

یاد تو آن خزان دل انگیزیست

کورا هزار جلوه ی رنگین است .

صدای تو ، لبخند دروغ و شادی برانگیز تو بود که مرا وا

 داشت که خیال خوشبختی را به گور فرستادم . جوانی

 و جاذبه تو بود که مرا بی امید و بیزار کرد ، اشکهای تو

 بود که مرا در صفای هر اشکی و هرگریه ای به تردید

 انداخت .

چه مهربان بودی ای یار ای یگانه

ترین یار

چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی

شب است و ماه می رقصد ستاره

 نقره می پاشد شقایق بوسه می

خواهد زلبهای هوس انگیز زنبق ها و

 من امشب تلخ می گریم .

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

 دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر.

شب لحظه ای به ساحل او بنشین

تارنج آشکارمرابینی

شب لحظه ای به سایه ی خود بنگر

تا روح بیقرار مرا بینی